Papierproblemen

Met zijn broek op half zeven komt Eep de kamer binnengelopen. In zijn hand houdt hij een erg lang stuk wc-papier. “Kijk mama!”, zegt hij triomfantelijk, “Ik zal nu even een korter stukje pakken!” Quasi gehoorzaam wil hij al weer weglopen, maar ik hou hem tegen.

Dit is niet zomaar een lang stuk wc-papier. Dit is het zoeken naar grenzen door een peuter. Hij kan sinds kort helemaal zelfstandig naar de wc. Ik ben er heel gelukkig mee dat ik niet elke wc-beurt het hele ritueel mét hem hoef te doen. Maar dat wc-papier blijft nog een dingetje. Hoe vaak hij al niet apetrots liet zien hoe het wc-papier helemaal op de grond bezaaid lag. En we konden op onze kop gaan staan, boos worden of streng doen, -waarna uiteraard ernstig beloofd werd het voortaan te laten- maar het mocht niet baten. Blijkbaar is het afrollen van een wc-rol zo aantrekkelijk dat prompt alle afspraken vergeten worden. Op een zeker moment begon ik er zelfs aan te twijfelen of ‘twee of drie stukjes’ misschien te kort was voor hem om hebbelijk te kunnen pakken. Maar één observatiemoment was voldoende om deze twijfel weg te nemen. Het was de hoogste tijd om maatregelen te treffen.

In the heat of the moment van de zoveelste keer brieste ik uit pure frustratie dat, als hij het nog eens zou doen, er die middag niet gekeken mocht worden naar zijn favoriete filmpje. Na me verzekerd te hebben dat de boodschap was aangekomen, staken de twijfels de kop op. Ooit heb ik bijvoorbeeld geleerd een kind alleen te straffen met iets wat met zijn ondeugendheid te maken heeft. Dit omdat de straf dan logisch is. Niet het geval. Bovendien kijkt hij sowieso niet elke dag filmpjes. En iets wat die dag al niet mag, kan je moeilijk je kind als straf nog eens onthouden. Wat zouden andere ouders doen in zo’n geval? Nadat ik weer van de frustratie bekomen was en hij het rolletje netjes had opgerold, kon ik nog steeds niets beters verzinnen. En dat was dat.

Dát is de voorgeschiedenis. En dus houd ik hem tegen als hij weg wil lopen met weer zo’n papieren slinger.
“Wat hebben we afgesproken over het wc-papier?”, vraag ik hem.
Uiterst vrolijk deelt hij mee dat hij dan geen Nijntje mag kijken. Hoewel hij het nog precies weet, verwacht hij geen moment dat deze straf dus nu toegepast gaat worden. Het voelt wat pijnlijk, zo’n overrompelde, brullende peuter. Doorzetten nu: consequent zijn! Het maakt enorm indruk op hem, dat zie ik wel.

Of het helpt op deze manier moet nog blijken en ik weet ook niet of het heel pedagogisch is. Maar ja. Uiteindelijk zijn de problemen zo groot als je ze zelf maakt.

Ook van wc-papier.

4 gedachtes over “Papierproblemen

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s