Labyrinthe

Labyrinthe

Er was eens een prinsesje en ze heette Labyrinthe
Ze hield van donkre gangen en ze hield van mooie linten
Het haar van Labyrinthe was een feest om naar te kijken
Het was alleen zo’n werk die linten elke dag te strijken
Die linten waren meterslang, oh nee, het is geen gekte
ze waren einden langer dan de paleistuinen strekten

Op een dag riep ’t kamermeisje uit, wit als een doek
“Prinsesje Labyrinthe, ons prinsesje, dat is zoek!”
En alle doolhofdames en dat waren er wel negen
die hielden op met boenen en die hielden op met vegen
Ze riepen “Labyrinthe zoek?” en “Oh nee!” door elkaar
En ééntje moest zelfs huilen, want ze hield zoveel van haar

Toen zijn ze haar gaan zoeken, overal waar ze kon zijn.
Ze renden, puften, ’t was een prima middel voor de lijn.
En net toen ze verdrietig zeiden: “Naar voor Labyrinthe,
we kunnen haar niet vinden.”Was daar één van de twee linten.
Ze volgden het en volgden het tot in een keldergang
Een paar wilden niet verder, want ze waren wel wat bang

De keukenmeid die riep: “Wat maakt het uit? Ik ga alleen!”
Er werd een gilletje geslaakt toen ze in ’t zwart verdween
En dat prinsesje Labyrinthe, kwam die nog terug?
Jawel, ze lag al slapend op de keukenmeid haar rug
Nu moppert er geen mens meer bij het strijken van die linten.
Want iemand heeft ze nodig. En wie is dat?

 

MeMaree /2004

3 gedachtes over “Labyrinthe

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s