Arme vent

Soms heb je geen idee wat de dag gaat brengen. Vandaag is zo’n dag. We hebben gepland om vanmorgen op stap te gaan, op zoek naar een goede buggy. Vol goede moed gaan we naar een winkel, waar we eerder erg tevreden waren met advies. Een autorit, wat advies en een heleboel buggyrondjes verder, zijn we een buggy rijker en besluiten we -we zijn nu in de buurt- nog éven het blauw met gele Zweedse warenhuis binnen te stappen om wat kleine dingetjes aan te schaffen. Ons Eepje rent rond als een peuter van twee-en-een-beetje die een hele ochtend op stap is geweest. Hoewel zijn batterij op is, wordt hij met de seconde wilder en gekker. En dan gebeurt het onvermijdelijke: hij valt. Nu valt Eep drieëntwintighonderd keer per dag, dus we schrikken er niet van, Maus tilt hem op en we lopen naar de auto. Eep huilt en huilt maar. Gewoon moe, denken wij. In de auto naar huis wordt ons duidelijk dat hij zich echt heeft bezeerd. Zijn arm hangt wat slap en hij gilt van de pijn als we hem aanraken.

Ook thuis is het drama. Arme vent! Op z’n bedje ligt hij zo stil mogelijk, om te voorkomen dat zijn arm beweegt. Uiteindelijk besluiten we toch naar de spoedpost te bellen en kunnen we komen. Anderhalf uur wachtkamer, een paar foto’s en hele zielige scenes later, zijn we weinig wijzer. Gewoon maar afwachten, is het advies.

Inmiddels is de dag voorbij. Met z’n tweeën leggen we Eep op bed. Hij brult bij het idee van kleren uit/oefenen op de po/ knielen voor zijn gebedje/ van zijn rug op zijn buik draaien. Zachtjes sussen we hem. We laten maar even zijn t-shirt aan vannacht, hij mag lekker blijven liggen en dan is het goed. “We doen de babyfoon aan,” zeg ik, “dan kan je papa of mama roepen als het nodig is. We kunnen je beneden horen.”

Even later plof ik op de bank. Het was me het dagje wel. Hopelijk maakt Eep een goede nacht. En voor mezelf zou ik daar ook geen bezwaar tegen hebben. Dan klinkt er plotseling een zangerig zacht stemmetje door de babyfoon:”Papa of mama…” Niks aan de hand, hoor ik aan het toontje. Hij moest het gewoon even uit proberen.

 

[Deze blog schreef ik twee weken geleden. Eep heeft een paar dagen flink last gehad van zijn arm en toen was het over.]

3 gedachtes over “Arme vent

  1. Gerdien zegt:

    Ach, arm kereltje. Zo zielig.
    Hier ook wel eens zo’n valpartij met slap armpje als gevolg gehad. Toen was de arm uit de kom. Gelukkig is het met jullie manneke vanzelf weer goed gekomen. Wel heel schattig zoals hij even van zich liet horen via de babyfoon 😊

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s