Scheutjes

Phalaenopsis, klinkt dat niet mooi? Het is de Griekse naam voor orchidee. Heel lang kon ik niet op het woord ‘orchidee’ komen, maar gek genoeg wel Phalaenopsis uit mijn woordenschat toveren. Ik vind het prachtige bloemen en daarnaast heb ik er een soort van klik mee. Net zoals je een klik met een persoon kan hebben en kan aanvoelen: wij mogen elkaar wel. Zoiets dus, maar dan in het bloem, heb ik met een orchidee. Dat zal vast iets te maken hebben met mijn niet-groene vingers. O, ik wou dat ik ze had, maar helaas. Zet een willekeurige plant in mijn huis neer en zo’n drie weken later kan ik hem weggooien. Ik vergeet ze gewoon, hoe gezellig ik ze ook vindt. Maar met de orchidee heb ik ontdekt hoe de plant werkt en geluksgewijs valt dat precies samen met hoe ik ‘werk’.

De planten kunnen bij ons thuis alleen op de vensterbank bij het voorraam -de achterkant is te zonnig- en behoeven 1 scheutje water per week, wat ik (niet lachen) trouw in mijn to-do-lijstje schrijf. Het bijzondere van orchideeen is dat ze bijna dood kunnen zijn en dan alsnog met regelmatige scheutjes water weer volop tot bloei komen. En blijven bloeien. Seizoen na seizoen. Dat is iets wat vaststaat en aangezien ik van duidelijkheid en zekerheid hou, matcht dat wel.

Heel overmoedig had ik een paar jaar geleden een bijzonder soort orchidee gekocht. Ik was op slag verliefd toen ik haar in het tuincentrum zag en ach, als ik een gewone orchidee in leven kon houden, dan vast ook deze bamboe-orchidee. Ze luisterde naar de naam Berry Oda en ik was in mijn nopjes. Dat duurde twee weken. Al gauw werd met duidelijk dat deze bijzondere plant, bijzondere zorg nodig had. Het lukte me nog net om de plant in leven te houden, maar bloeien: ho maar! Terwijl juist die bloemen zo mooi waren. Van de week stond ik op het punt het op te geven en haar weg te doen. Het is er alleen niet van gekomen.

Net als er wel meer dingen ‘niet van komen’ de laatste tijd. Hormonen, kriebels, warmte, vermoeidheid ik weet niet wat het is, maar ik ben niet zo mezelf de laatste tijd. Soms heb je dat. Je moet het ook niet groter maken dan het is, maar juist in zulke weken kan je alles aanpakken om er eens lekker over te piekeren en dat doe ik dan ook naar hartelust. Vandaag zit het al helemaal niet mee. De tranen lopen in scheutjes over mijn wangen en ik kan er niet mee stoppen. Ik spreek mezelf geruststellend toe, dat ik gewoon niet fijn in m’n lijf zit en dat ik vooral de piekers met een flinke korrel zout moet nemen en ondertussen brul ik net zo hard door.
Even later komt Maus vragen of hij iets voor me kan doen. Rustig hoort hij mijn verhaal aan. Dat ik gewoon moet huilen; dat ik ook wel weet dat het goed komt; dat het er even allemaal uit moet; etcetera, etcetera.
Ik ben net klaar met mijn snotterrelaas als ik naar hem opkijk en in mijn ooghoek het plantje op het aanrecht zie staan.

De Berry Oda bloeit!

6 gedachtes over “Scheutjes

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s