Eten!

Het leven met een klein jongetje in huis is… tja, hoe zal ik het zeggen…enerverend! Ons mannetje is op allerlei fronten écht twee. En dat brengt naast heel veel plezier en liefde ook veel oefening met zich mee. Zo is er het eindeloos herhalen van woorden, totdat je reageert. Of erger nog: tot je hem zijn zin geeft. Het thema van deze herhalingen is meestal eten of aandacht.

“Mama? Appel? Mama? Appel? Mama… appel! Appel! Appel, mama?”
“Nee Eep, je hebt net een peer op.”
Met grote verontwaardiging: “Wél! Wél appel, mama!”

“Mama? Wél appel!”
[Extra notitie: voor een realistische indruk dient u bovenstaande alinea zes keer achter elkaar te lezen]

Even is het stil en is hij afgeleid door een speeltje op de bank. Ik maak geen geluid en denk: Goed zo… blijven negeren nu, dan gaat hij vanzelf spelen. Maar ik weet dat ik niet te vroeg moet juichen. En dat klopt. Hij kijkt mijn kant op, ziet mijn blik en is direct zijn speelgoed vergeten.
“Mama? Op toot! Jijijiji!”
“Nee, we hebben net nog een heleboel liedjes gezongen op schoot. Nou ga je weer even zelf spelen. Ga maar eens kijken bij de kast, waar je allemaal mee kan spelen.”
“Nee mama! Eep Op toot!” Dit laatste gaat gepaard met een hoop duw- en sjorwerk, waarmee hij op de schoot van een onwillige mama probeert te klimmen.
[Extra notitie: voor een realistische indruk dient u de appelalinea opnieuw te lezen, inclusief de extra notitie. Vult u in gedachten voor “appel” “op toot” in.]

Omdat ik besluit hem te negeren, gaat hij huilen. Heel hard en zielig. De tranen stromen van zijn wangen. Mijn moederhart twijfelt. Ben ik niet een vreselijk harde meedogenloze moeder? Welke moeder zegt nou ‘nee’ als haar kind op schoot wil? Hij heeft duidelijk troost nodig… en ik weiger!
Ha! Ik herken net op tijd mijn zwakke moment. Doorzetten Maree,spreek ik mezelf toe, Dit is een leermoment voor hem én voor mij. Hij moet leren zichzelf te vermaken zonder eten en zonder entertainment. En ik moet leren grenzen te stellen in sociale situaties. Ik zeg: win-win!
Terwijl hij zijn best doet op zijn brulconcert, zeg ik: “Wil je huilen? Nou, huil maar even lekker.”
Verbaasd kijkt hij me aan. Dat had hij duidelijk niet verwacht.
“Nee,” zegt hij bokkig en hij stopt met huilen. En dan heb ik eindelijk voor elkaar waar we zolang naar toe werkten: hij scharrelt wat rond in de kamer en gaat spelen.

Maar niet voor lang. Hij stoot zijn hoofd en valt heel hard met zijn zij op de hoek van het bankje. Nu brult hij opnieuw – dit keer van de pijn. Ik haast me naar hem toe, til hem op en neem hem mee naar de bank om te troosten. Als hij eenmaal bij mij op schoot zit, zing ik een liedje voor hem en bedaart hij wat.
Na het liedje kijkt hij me vleiend aan: “Mama? Páten!”
“Wil je praten?”, vraag ik, “Vertel eens, waarover dan?”
Hij buigt zich vertrouwelijk naar me toe:”Eten!”

10 gedachtes over “Eten!

  1. Cobie zegt:

    Wat hebben jullie toch een heerlijk ventje! 😉
    Het is dat onze kleine man nog niet zo goed kan praten anders zou ik het zo kunnen ‘naspelen’.

    Like

  2. elianne zegt:

    haha briljant! een geniaal neefje is het! Van mijn eigen kinderen wordt ik af en toe knettergek maar bij neefjes en nichtjes is het zooooo leuheuk 😉

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s