Kusjes

Half 7, onze wekker gaat. Een heel persoonlijke wekker hebben we, met de tune: “Papááá! Af!”Soms vergist hij zich en gaat hij een nacht af om 1 uur, 3 uur en half 6. Maar vannacht hield hij zich keurig stil, al is half 7 voor ons wat vroeg. Er ligt een lange lege dag voor ons en met de wetenschap dat Eep momenteel de hele dag met papa of mama móet spelen, is dat heel wat. We hebben weer één van de pieken van de ‘twee-is-nee’tijd te pakken en nu hij echt twee is heeft hij daar natuurlijk gewoon recht op.

Op zulke dagen kan het me aanvliegen als moeder en vraag ik me af hoe we op een fijne manier de dag door zullen komen. En juist dan is het voor mij zeer verstandig en soms ook rustgevend om te bedenken dat ik het índerdaad niet zelf kan en dat ik dus mijn hulp bij God moet zoeken. En dat doe ik.
Ook deze dag. Ergens in de ongezelligheid van een jongetje dat buiten huilt dat hij naar binnen wil en binnen huilt dat hij naar buiten wil, stuur ik een gebed naar boven. Mijn geduld is tot onder het nulpunt gedaald en ik weet dat als ik mezelf zielig ga vinden, we allebei een erg onprettige dag krijgen. Dus ik prevel: “Heer, geef me kracht.”

Nadat ik besloten heb dat Eep binnen gaat spelen en ik onder luid protest zijn jas uitdoe, bedenk ik dat hij in elk geval even zichzelf moet vermaken. Mijn hoofd snakt naar rust. Ik knip een ballon van het plafond, (ja – die groeien daar bij ons!) en hoop dat hij zich er een paar tellen mee vermaakt. Met mijn rug naar hem toe, zit ik op de grond en leg ik alle puzzelstukjes terug in de vier puzzels die net zijn omgegooid. Als ik Eep naar me toe hoor lopen, klimt de wrevel die ik zo naar beneden probeer te duwen omhoog. Maar vlak voor ik iets kan zeggen, voel ik twee handjes en een paar vlinderlichte kusjes op mijn rug. De tranen schieten in mijn ogen. Ja, het mag zo wezen dat ook dit een manier van aandacht vragen is, die onze Eep volkomen beheerst. Maar op dit moment had ik die zachte smakkusjes gewoon even nodig. Ik geef hem een dikke knuffel en we gaan zo goed en zo kwaad als het gaat weer verder, de dag in. Twee is nee, maar ook hupsakee!

4 gedachtes over “Kusjes

  1. Elizabeth zegt:

    herkenbaar…ik duik zomaar 38 jaar in de tijd terug… ik weet het nog: hoe het voelt.
    Mooi geschreven. Serieus en humorvol. Dank je wel. Ik hoop dat de dag een goed verloop heeft (gehad) verder.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s