Aardappeltje-schil

Ik sta aardappels te schillen in de keuken. Voor de stamppot boerenkool die we zo gaan eten. Eigenlijk zou ik op dit moment niet in de keuken staan. Eigenlijk zouden we vanavond niet boerenkool eten, maar een patatje. We waren van plan om vanmiddag en vanavond naar een kerstmarkt inclusief lichtjestocht te gaan. Een gezellige bezigheid om even wat sfeer te snuiven. Maar helaas. Met burnout moet er regelmatig verschoven en geskipt worden in de planning. Inwendig baal ik. We hadden er veel zin in, Maus en ik. En Eep wist er nog niet van, maar die had ook zijn ogen uitgekeken. Het stond al lang op de agenda. Ik heb de laatste dagen rustig aan kunnen doen. En toch ging het niet. Ik vraag me af of ik voldoende energie zal hebben, met kerst. Ik zou het zo graag voluit willen vieren, dit jaar!
Mijn gedachten gaan naar kerst vorig jaar. Ondanks mijn zorgvuldige planning lukte het niet om op 1e kerstdag samen in de kerk te zitten. Ik weet nog dat ik thuis op de bank zat en dacht: is dit nu kerst? Een hoofd vol met ruis – ik kan niet eens de kerkdienst lúisteren, laat staan beleven.

Het klinkt als een zwaar verhaal. Maar ondanks dat het realiteit is, is er méér:

Ik sta aardappels te schillen in de keuken. Voor de stamppot boerenkool die we zo gaan eten. Eigenlijk zouden we weggaan, maar nu blijven we thuis; op ons eigen gezellige plekkie. Terwijl ik aardappels schil, gaan vader en zoon naar een politie-ambulance-brandweer-demonstratie, op loopafstand. Eep zal het geweldig vinden, want hij is gek op alles wat rijdt en geluid maakt. Ik ben blij dat ze even wat leuks kunnen doen. Ondertussen heb ik rust aan mijn hoofd.
Mijn gedachten gaan naar kerst vorig jaar. Toen ik er niet bij kon zijn in de kerk, maar wel concludeerde dat het in feite niet uitmaakt, dat je noodgedwongen thuis zit: Jezus, wiens geboorte we vieren, is tóch wel geboren. En belangrijker: Hij leeft nog steeds! Hij is ook thuis, bij mij. Daar kan niemand wat aan veranderen. Kerst in de kerk is mooi om mee te maken, maar kerst in je hart: dáár gaat het om.

Zo draai ik mezelf weer in de goede richting. De teleurstelling laat ik los en de dankbaarheid grijp ik vast. Het is één lange oefening in groei. Maar God is goed voor ons en Hij heeft geduld.

11 gedachtes over “Aardappeltje-schil

  1. Ingenet van Dusseldorp zegt:

    Lieve dappere vrouw! Dankjewel voor je”richting-geven”! Ik bid je toe dat je energie krijgt de komende week, zodat je in vrede kerst kunt vieren, hoe je het ook viert, op de bank of anders! Dikke knuffel! Ingenet

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s