Ik zie jou

Ik ben momenteel veel aan het leren. Gedachten die me bezighouden, worden aangevuld met gesprekken die ik heb, preken die ik(meestal maar half) hoor en liedjes die plotseling opduikelen in mijn hoofd. Ik ben zo ongeveer mijn eigen psycholoog. Dat scheelt weer in de centen, zullen we maar zeggen.

Laatst kreeg ik als verrassing een dikke enveloppe in de brievenbus. Verpakt in een vrolijk papier trof ik allemaal kleine cadeautjes aan. Een vriendin had heel wat tijd en moeite in het pakketje gestoken. Eén van de cadeautjes was een grote kaart met de tekst: I like people who smile when it’s raining. Ik voelde me wat verlegen want: ja, ik doe mijn best om positief te zijn, maar je wilt niet weten hoe dat soms mislukt en hoe ik dan bij de pakken neerzit. Ik draaide het kaartje om en daar had ze geschreven: “Ik vind het zo mooi dat je echt van de kleine dingen kunt genieten, maar weet dat het soms ook heel erg moeilijk is.”

rigasutherland

Afbeelding: Riga Sutherland

Ik was even sprakeloos. Ik dacht: ze zíet mij! Ze ziet mijn strubbeling én benoemt het als: het is okee. Wat een geschenk! Ik wens elke vrouw een vriendin toe die zoiets tegen haar zegt.

Het haakte in mijn hoofd en ik bleef er wat op kauwen. Wat voelt het goed om gezien te worden door de mensen om je heen! Maar ook om te gezien te worden door God!
Ook dat mocht ik ervaren afgelopen week. Ik had op een ochtend zo’n zin om mijn ouders te zien. Heel subtiel stuurde God hen langs voor een gezellige lunch (zonder dat ze er zelf erg in hadden, dat het zo moest zijn). Doordat ik precies die ochtend hen zo graag wilde zien, bemoedigde Hij me. Niet eens zo zeer met mijn ouders zelf, -hoewel fijn!- als wel met de boodschap: Ik zie jou!

En tegelijk is dat zinnetje “ik zie jou” jarenlang een valkuil voor mij geweest. Omdat ik zelf ervoer hoe heerlijk het is om gezien en gekend te worden, zag ik het als Mijn Taak om andere mensen te zíen. Maar ik schoot daarin door. Ik wilde íedereen de ervaring geven gezien te worden en zag door de bomen het bos niet meer. En dat was het punt dat ik mezelf verloor. Want je kan niet voor anderen zorgen, als je niet zelf een bron hebt.

Nu, op een soort bodem beland, krijg ik inzicht op inzicht en eigenlijk komt het allemaal op hetzelfde neer: ik was zo bezig met mensen te zien, dat ik niet meer zag dat God zorgt. De God die ál die mensen allang had gezien en die mensen stuk voor stuk kent en liefheeft. Hij zorgt voor al die mensen. En hij zorgt voor mij. En toen ik dat besefte begon mijn krampachtige zorgen voor te veranderen in open bidden voor.

Ik zeg ‘begon’, want ik moet nog veel leren. Wat kan het een klus zijn om heel je leven en het leven van anderen volledig aan God te geven en Hem te vertrouwen. Maar Hij ís te vertrouwen! En wat een rust geeft het om te beseffen dat ik het niet op eigen houtje hoef te doen. Dat ik gewoon op de bank kan gaan zitten met een beker thee en kan zeggen: “Hier ben ik, Here,” om vervolgens te bidden voor al die mensen die het nodig hebben gezien te worden. Net als ik.

6 gedachtes over “Ik zie jou

  1. Lida zegt:

    Wat fijn hè dat het dan duidelijker wordt en dat een gebeurtenis dan een andere, meer betekenis kan krijgen. Eerst zie je het niet en wanneer wel – geeft rust en vertrouwen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s