Even opladen

Vanmorgen dacht ik het nog. Over iemand anders wel te verstaan. Waarom bergt ze die mobiel niet even op? Ik stapte in de auto om medicijnen voor Eep te halen, toen ik haar zag lopen: het mobielmeisje. Ze liet haar hond uit, samen met een vriendin of zusje. In de ene hand de hondenriem, in de andere hand haar mobiel. Het zusje liep er wat verloren bij. Handen in de zakken. Het zag er niet uit als een optimaal contactmoment, zeg maar.
Direct dacht ik al: Ho Maree, je zit zelf soms ook aan je mobiel gekluisterd. Leer dat eerst maar eens af in plaats van een ander te veroordelen.

Nu zit ik op de bank met thee. Uit te puffen van het zorgen voor ons jongetje. Koorts heeft ‘ie en brochiolitis. Volgens de huisarts niks om je zorgen over te maken en dat doen we dan ook maar niet. Geen zorgen over, wel zorgen voor. Zoals dat gaat bij een ziek kind. Veel op schoot. Wil je wat drinken? Krijg je wat drinken. Na een paar slokken wil hij op de grond, en als hij eenmaal op de grond zit, begint hij hartverscheurend te huilen. Dan toch maar weer op schoot. Moederschap 2.0.
Hij ligt net op bed en toen ben ik maar eens thee gaan zetten. En daar zit ik dan, wat te zitten op de bank. Normaal gesproken pak ik dan mijn mobiel. Wat surfen op het www. Facebook, blog, mail…
En ik heb er écht behoefte aan, lijkt het op zo’n moment: me even terugtrekken. Een oplaadmomentje. Hoe moeier ik ben, hoe meer ik aan mijn mobiel vastzit.

Maar het gekke is: het past juist als ik moe ben helemaal niet zo bij me, dat gesurf. Ik heb nul concentratie en dat maak ik alleen nog maar erger door me in te spannen om allerlei onnodige informatie binnen te laten. Mijn filter staat allang uit, mijn ogen staan op half 7. Ik maak het alleen maar erger.

Ik ontdek steeds meer, dat als mijn mobiel ligt op te laden (of in elk geval buiten handbereik is) ik zelf ook beter kan opladen. Af en toe doe ik dat. Een dag, twee dagen, een week. Dan leg ik hem weg. En als ik goede dagen heb en ik lekker in huis bezig ben, dan denk ik er niet eens aan om dat ding te pakken. Ik hoop dat het me steeds meer lukt om oplaadmomentjes oplaadmomentjes te laten zijn. Grote kans dat de vakantie me alvast een zetje in de goede richting geeft. Wat heb ik daar zin in… nog even!

Zo… dit staat op papier… Waar is m’n mobiel?

4 gedachtes over “Even opladen

  1. Lou ❤ zegt:

    Heel herkenbaar. Ook ik probeer hem vaker weg te leggen. Maar soms een dagje “dom” kijken op je mobiel is ook wel eens lekker. Dan hebben de kindjes even pech. Dan is het mama tijd. Krijgen zij weer een veel leukere mama voor terug. Sterkte met je zieke kipje.

    Like

  2. E zegt:

    ha, dat is mijn laptop dus… want die mobiel van mij heeft bijvoorbeeld geen facebook of zo.
    Dat scheelt…maar ja..die laptop.
    Af en toe een day of… valt nog niet mee. Beterschap met onze kleine kerel.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s