Imperfect

Het was al wat later op de avond. Maus las een boek en ik zat wat te niksen. Letterlijk. Ik had zojuist in een magazine een leuke column gelezen van Aaf Brandt Corstius. Zij schreef daarin:

Als je nooit niks doet, dan kan je op een gegeven moment niks meer.

Dat is nog eens een waarheid, dacht ik. Ik zag de quote al voor me op zo’n verfijnde handwriting-manier die inmiddels niet meer uit de maatschappij is weg te denken en daar ging ik dan. Uit de losse pols is dat eigenlijk niet te doen. Zelfs de beste handwriters maken veel gebruik van potlood, gum en liniaal. Maar ik ben een eigenwijs persoon en ook nog eens lui. Ik hou van snel en makkelijk, dus ik bleef zitten waar ik zat en begon gewoon.

Terwijl ik bezig was om de betekenis van de quote te vernielen door mijn verschrikkelijke gepruts, drong het tot mij door: ik walg best wel een beetje van imperfectie. Vooral als het bij mijzelf vandaan komt. Ik ben een rasechte perfectionist. Ik kan me er groen en geel aan ergeren, als ik zo’n bladzij later nog eens terug zie. Als het dan toch niet mooi is, waarom heb ik het dan überhaupt willen vastleggen? Het is gewoon confronterend om iets te doen en van tevoren te weten dat het niet gelijk, niet precies of oneffen wordt en dan tóch door te gaan en het niet te veroordelen.

Een kennis van mij doet dezelfde creatieve dingen als ik. Ze straalt daarbij enorm plezier uit en werkt vol overgave aan haar creaties, in mijn ogen zonder begrenzing. Zijdelings kan ik daar erg van meegenieten, maar ik merkte dat er een misgunnende ondertoon inzat.
Ergens stoorde ik me er aan, dat zij zo vol overgave haar passie deed. En toen ik er over nadacht hoe dat kwam, zag ik de lelijke waarheid in: daar waar het bij mij nog tien keer beter moest en nog niet perfect was, was zij tevreden met haar werk. Het schaamrood staat me op de kaken als ik beken, dat ik in haar werk nog allerlei verbeterpunten zag en niet begreep hoe zij er dan zo van kon genieten.

image

Wat ben je eigenlijk armzalig als alles perfect moet zijn! Als je jezelf het plezier en de genoegdoening ontzegt, omdat het beter kan. Imperfectie is een kunst. Niet zo zeer als ding op zich, maar om het toe te laten.

Mijn kennis is zonder dat zij het weet een voorbeeld voor me geworden. Wat gaaf dat zij tevreden en blij is met wat ze maakt. En dat ze daarbij op geen enkele manier gehinderd wordt door hoge latten en strenge eisen.

Ik moet er zelf nog flink op oefenen. Voorlopig ben ik nog imperfect in het imperfect zijn….
Hoera! Dan is het toch gelukt!

5 gedachtes over “Imperfect

  1. Elizabeth zegt:

    En voor mij dus ook weer een leerpuntje.. (Dit heb je mij al een keer voorgehouden…en misschien weet je dat niet) Het is makkelijk te zeggen tegen een ander…weet ik… en het zelf te hanteren moeilijk!
    Ik moet lachen om de vergelijking met mij. Ik ben heel lui en lazy als ik iets wil doen/maken.
    Ik blijf het liefst op mijn gat zitten en graai alles wat binnen handbereik ligt. En tegelijk moet het perfect worden..haha.. van wie heb jij dat dan he?

    Like

  2. Dorien zegt:

    Oh zo leerzaam! Loslaten, genieten van het creëren… stukje filosofie. Iets doen voor je plezier en niet om de waardering. Bedenken of ik het zelf mooi vind en bruikbaar… en dan is iets maken zoooo fijn!

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s