Niet te koop

Het is een week of twee geleden dat ik bij een alternatieve geneesvrouwe zat. Bio-resonantie; je mag zelf googlen wat het inhoudt. Ik zat er om eens te laten kijken naar voeding. Na de burnout ben ik nooit echt goed opgeknapt en de laatste paar maanden ging het weer bergafwaarts. Wellicht, dacht ik, is er toch iets wat niet helemaal lekker valt, qua voeding. Ik zag er erg naar uit om ermee aan de slag te gaan en zo mijn leven weer wat op te peppen.

Maar ik kwam er anders vandaan. Voedingsadvies kon ze niet geven, ander advies wel: rust, rust, rust. Mijn hoofd is overbelast “als in burn out”. Het is een verklaring voor het enorme tekort aan concentratie dat ik ervaar. Nog een aantal aha’s verder, begon te landen dat ik toch op de  één of andere manier wat zal moeten veranderen. Wat en hoe, dat is nog de vraag.

Het viel me op dat ik in een verwenmodus raakte. Zo van: een theetje extra, wat langer op de bank zitten, iets leuks kopen om te doen, iets lekkers om te eten. Verwen-verwen. Op zich heerlijk. Je kan er enorm van genieten als je zoiets jezelf toestaat. Maar ik merkte nog iets: het hielp niet. Het hielp geen steek.
Onze Eep had z’n week niet, ik werd er stikchagrijnig van (dat wil je niet meemaken) en ik barstte prompt huilen uit toen een collega vroeg hoe het ging. Ik kwam tot de conclusie dat je niet ‘even’ uit je leven kunt stappen, uit kunt rusten en dan weer verder kan gaan. Je zit ín je leven, ín je gezin, ín je lijf, ín je hoofd. En daar moet je het mee doen. Het gaat opnieuw tijd kosten en wie weet hoelang het duurt. En wat dan?

Wat dan? Hoe dan?
Dat is een vraag, die ik mezelf nu steeds stel. Eén antwoord is mijn weblog hier. Genieten van alle leukheid, goedheid, fijnheid die er wél is, want die wordt ineens dubbel zoveel waard. Maar dan zit je nog met de dagen en uren dat je in huilen uitbarst van ellende, je ongezien en ongehoord voelt, worstelend met eenzaamheid, frustratie en concentratiegebrek… die dagen … daar helpt geen leukheid tegen, of theetjes of verwendingetjes…

En dan denk ik ineens weer aan mijn lieve collega, die niet schrok van mijn huilbui, maar me een knuffel gaf en mij in gebed bij Jezus bracht, op hetzelfde moment. Erkenning van moeite en verdriet. Niets zeggen. Gewoon samen bidden. Wat hebben we dat af en toe nodig!
Want je kunt inderdaad niet uit je leven, uit je situatie of uit je lichaam stappen. Maar je kunt wel Jezus er in vragen. In jouw ellende. Om naast je te zitten op de bank als je een potje huilt. En je te dragen, door de tijd heen. Hij zegt het zelf:”Kom naar me toe, als je moe en belast bent. Ik zal je rust geven.”

Rust, rust, rust. Niet te koop. Gratis.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s